მე ვარ სერგო სიმონიშვილი, დამოუკიდებელი დეველოპერი. ვქმნი საიტებს, პორტალებს, ბოტებსა და ავტომატიზაციის სისტემებს. შემუშავებაში სისტემური ადმინისტრირების, ქსელებთან მუშაობისა და ტექნიკური გუნდის მართვის გზით მოვედი. ამიტომ ამოცანებს მხოლოდ კოდის მხრიდან არ ვუყურებ: ჩემთვის მნიშვნელოვანია, მესმოდეს, ვინ ისარგებლებს სისტემით, როგორ იმუშავებს ის და რა დასჭირდება მის მხარდაჭერას.
დასაწყისი: სასკოლო ქსელები და პირველი პროგრამები
2010 წლამდე ორ სკოლაში სისტემურ ადმინისტრატორად ვმუშაობდი. ვუზრუნველყოფდი ლოკალური ქსელებისა და კომპიუტერების მუშაობას, ვაგვარებდი გაუმართაობებს, ვიცავდი სისტემებს ვირუსებისგან და თანამშრომლებს ტექნიკის ათვისებაში ვეხმარებოდი.
პროგრამირებასა და Linux-ს ინტერნეტპროვაიდერთან მუშაობამდეც გავეცანი. ჯერ დამოუკიდებლად დავწერე და გავუშვი საიტი, შემდეგ გადავწყვიტე, მისთვის საკუთარი ჰოსტინგი მომეწყო: ლეპტოპზე Linux დავაყენე და საიტი მასზე განვათავსე. ასე ერთმა პრაქტიკულმა ამოცანამ ერთბაშად ორ მიმართულებამდე მიმიყვანა, რომლებითაც დღემდე ვარ დაკავებული.
საქალაქო ინტერნეტპროვაიდერი: მონტაჟიდან განყოფილების ხელმძღვანელობამდე
სამსახურში სისტემური ადმინისტრატორის თანამდებობაზე მივედი, მაგრამ მემონტაჟედ დავიწყე. ვუზრუნველყოფდი ადგილობრივი ფორუმისა და ტრეკერის მუშაობას, მაინტერესებდა, როგორ არის მოწყობილი ქსელი, და ვკისრულობდი ამოცანებს ჩემი უშუალო მოვალეობების მიღმა. შემდგომში გავხდი სისტემური ადმინისტრატორი, შემდეგ წამყვანი სისტემური ადმინისტრატორი და განყოფილების უფროსი.
სწორედ აქ გახდა ავტომატიზაცია ჩემი სამუშაოს მნიშვნელოვანი ნაწილი. ვწერდი სკრიპტებს, რომლებიც ქსელურ სერვისებს თვალყურს ადევნებდნენ და შეფერხების ან მეხსიერების გაჟონვის დროს მათ ხელახლა უშვებდნენ. ბუღალტერიისთვის მოვამზადე ინსტრუმენტები, რომლებითაც ანგარიშებს დამოუკიდებლად ადგენდნენ. მოგვიანებით ანგარიშების ელფოსტით მიღება მოვაწყვე: თანამშრომელი აგზავნიდა მოთხოვნას და შედეგს ჩემი მონაწილეობის გარეშე იღებდა.
ფედერალური ქსელი: გუნდის ხელმძღვანელობა
საქალაქო ქსელის ფედერალური ოპერატორის ინფრასტრუქტურაში ინტეგრაციის შემდეგ გაერთიანებულ კომპანიაში 23-კაციანი ჯგუფის ხელმძღვანელად გადავედი. პირველ ეტაპზე ძველი ქსელის მხარდაჭერასაც ვაგრძელებდი, სანამ ეს ამოცანები ცალკე სისტემურ ადმინისტრატორს არ გადაეცა.
მართვაში იმავე დამოუკიდებლობისკენ ვისწრაფოდი, რისკენაც ტექნიკურ პროცესებში. თანდათან შევძელი კოლექტივის სტაბილიზაცია და სამუშაოს ისე მოწყობა, რომ თანამშრომლები ყოველდღიურ ამოცანებს თავად წყვეტდნენ, ჩემი მონაწილეობა კი, უპირველეს ყოვლისა, არასტანდარტულ სიტუაციებში იყო საჭირო. ჯგუფში უკვე მრავალი წელია კადრების დენადობა არ არის.
დამოუკიდებელი შემუშავება და საწარმოების ავტომატიზაცია
ადმინისტრირებისა და მართვის გამოცდილებას შემუშავებაში ვიყენებ: ვსწავლობ სამუშაო პროცესს, ვპოულობ ხელით შესასრულებელ ოპერაციებს და ვქმნი ინსტრუმენტებს, რომლებიც თანამშრომლებს ამოცანების დამოუკიდებლად შესრულებაში ეხმარება.
ერთ-ერთი ბოლო პროექტია მცირე ინტერნეტპროვაიდერის აბონენტების მიერთებისა და მომსახურების ავტომატიზაცია. ადრე მემონტაჟეებს ადმინისტრატორთან დარეკვა და იმის ლოდინი უწევდათ, სანამ ის კომპიუტერთან საჭირო მოქმედებებს შეასრულებდა.
ახლა სისტემა თავად აღმოაჩენს ახალ სააბონენტო მოწყობილობას და დროებით ინტერნეტწვდომას იძლევა დაყენებისა და პირველი გადახდისთვის. ბოტის მეშვეობით მემონტაჟე მოწყობილობას აბონენტს უკავშირებს. შიდა პორტალზე თანამშრომლები ხედავენ მიერთების მონაცემებს, ოპტიკის მდგომარეობას, ბალანსსა და ტარიფს, საჭირო ოპერაციებს კი ღილაკებით ასრულებენ, ბრძანებების ხელით შეყვანის გარეშე.
ამ სისტემის დეტალურ მოწყობას ქეისში განვიხილავ.
როგორ მესმის კარგი ავტომატიზაცია
ჩემი მიზანი მარტივია: სამუშაო ისე მოვაწყო, რომ რაც შეიძლება იშვიათად დამირეკონ. რომ თანამშრომელმა შეძლოს ანგარიშის მიღება, მემონტაჟემ — აბონენტის მიერთება, მხარდაჭერის სპეციალისტმა კი — პრობლემის გარკვევა დეველოპერის დახმარების მოლოდინის გარეშე.
როცა ყოველდღიური პროცესები დამოუკიდებლად მუშაობს, შემდეგი ამოცანისთვის დრო ჩნდება. სწორედ ასეთი შედეგი მაინტერესებს.
